|
|
January 30 
Yürekmi Mantıkmı Özgürlük
Ne zaman mantığimla düşünmeye kalsam,yüreğim o kocaman haliyle dikilir karşıma. Ben hep geçmiş zamanlarda,yüreğimin sesini dinledim.
Zaten her şey,umut edilmekle başlamadımı? Seni düşünüpte,kendimi kaybettiğim vakitlerin anısına,sen hep yüreğinle değil,mantığınla düşün derdin,yüreğim aslında sendin.
Her olasılığı denedim,her olasılığın üzerinde durup,bin defa düşündüm.Seni mantığıma anlatabilmek için.Ya onlar anlatamadı seni,ya sen mantığıma yetmedin.
Özgürlüğüme sarıldım bende,özgürlüğüme anlatmaya çalıştım seni,özgürlüğüme düşkündüm, aslında,umudumda,özgürlüğümde sendin............
Nermin Aydın
Hoş Bir Seda
Yüreğim ne istediyse. Kime doğru döndüyse ona yöneldim. Şimdi sadece sana koşuyorum. Ansızın çıkagelen bir fırtınaya hazırlıksız yakalanır ya insan, işte öyle bir fırtına bende sevdan....
Sana koşuyorum ben.....
Yüreğimdeki heyecanı,vücudumdaki titremeyi,
küçük dokunuşları sana sakladım.
Sen beni tanımaz ben seni bilmezdim.
Çıktın karşıma İşte o gün ben yenıden doğdum.
Çocuk oldum yeniden.
Hani bıraksan yemyeşil ovalarada
şarkı söyleyip koşarım sana.
Seni tanımanın coşkusunu,
hiç bitmeyecek bir enerjiyle yaşarım.
Seninle yep yeni bir yaşamın başladığını bilincindeydim.
O yaşamın içinde, vazgeçilmezliğimsin.
Uzakta bile olsan benimleydin. Her bana gelişinde umudum nefesim oluyordun. Her gelişinde bir öncekinden daha çok heyecanlanıyordum.
Son dakikalar geçmek bilmiyordu bir türlü.
Bazen,bir şarkı korkutur insanı. Neler olduğunu anlamadan, bir sevgi selinin içinde bulursun kendini, korkarsın.İşte öyle bir rüyadır bu.
Yanımda olduğun zaman gözlerimin içi gülüyordu.
İçimdeki çocuğu susturamıyordum.
Nasıl bir duygudur bu bilir misin?
Hayat bana oyun mu oynuyordu yoksa?
Önce seni çıkardı karşıma, rolleri verdi
ve sonra oyunu haber vermeden bitiriverdi.
Seni benden almalı mıydı hayat?
Böylesine sevmişken seni, daha fazla
uzatamazmıydı bu oyunu?
Ama gittin.gözümdeki son parıltıyıda alıp götürdün.
Gel desem gelmessin bilirim,
ait olduğun yerde kalmalısın sen.
Beni düşünme,ben seni sensizde yaşarım,
yaşarım senden kalan her anıyı,gülüşlerini hatırlarım.Yaşarım yani böyle sana yazarak,biliyormusun? Yinede yazacağım.Bana bıraktığın resimlerinle avunacağım.Biliyorum bundan böyle, seninle fakat sensiz yaşayacağım.
Dilerim sen mutlu ol.
Dilerim sebepsiz gülüşlerin olsun.
Dilerim yaşamında küçük bir karede olsa,
HOŞ BİR SEDA OLAYIM.
VE ÖYLE HATIRLANAYIM.
Nermin Aydın
http://www.hikayeler.net/yazarlar/nermin-aydin/
Korkularımız
Korkularımız nedir,kimler nasıl neden korkarlar.
Uyumlu ilişkileri hazımlama, zararlılara ise uzak durma bağımsızlığımızı,koruma adına, kendimiz için yapılması gerenkenlerdendir,
Çoğumuz acı ve korku yüzünden sevgiyi yaşamaktan güçlük çekmekteyiz.Oluşum ve deneyim arasında, sanki sahip olmadığımız şeyleri reddetmek gibidir tüm korkular.
Olumsuz duygulardan birisi olan,
Korku tehlikeden uzaklaşmak,dikkatli olmak.
Üzüntüler kaybedilen fırsatların anımsanması. Öfkeler ise tehtidlerle yüzleşmemiz gerekliliğidir.Öfke aynı zamanda bi sorunun çözümünde güçlü olduğumuzun hissini duymamızı sağlar.Hangi insan vardırki belli bir yaştan sonra yaşı sorulduğunda rahatsızlık hissetmez, buda yaşlanma korkusunun acık bir ifadesidir.
Sevgi kazanmak yalnızlığı,sona erdirmek uğruna başkalarına boyun eğeriz.
Sevdiğimizi kaybetme korkusundan sevmenin her zaman evet demek olduğunu düşünür bunu yapma diyemeyiz.Kötülüklere hayır diyememek en büyük zayıflığımız olarak içimizde filizlenmektedir.
Hayır diyememekte bir suçluluk korkusu değilmidir.
Bazı şeyler canımızı yakar ama zarar vermez herşeyde bir hayır vardır sözünü hatırlıyarak yanlış seçimlerimizi çok iyi değerlendirelim.
Korkusuz günlere.
Nermin Aydın
Beni Duyarmısın
Her yangın önce başladığı yeri yakar derler, çokta iyi ederler.
Hep yarınlara dönük yaşamadıkmı?Üstelikte bugüne hiç birşey bırakmadan.Geçmiş tarihli günler, hayallerimizi, umutlarımızı hep boşa çıkarmadımı?
Geçmişteki kalabalık,ama yalnız günlerimizde, sevinçlerimizde, hüzünlerimizde,eksik kalmadıkmı?Fırtınadan önce duyulan sessiz huzura saldık tüm duygularımızı,kırac topraklara dönmüş yüreğimizin, dilinden hiç anlamadık.O yürek belki çok umut şarkıları söyledi ama duymadık.
Büyütürken yüreğimizi, kaybolup giden umutlarımıza çare olamadık. Başkalarına küçük, kendimize büyük gelen yüreğimize,teslim olmayı güçsüzlük,gururu zafer saymayı öğrettik.
Belkide hayat oyunu oynamak işimize geldi, belkide gerekliydi,böyle yaşamak,boşa vakit öldürmek,daha iyiyi,dolu zaman olasılığını,hiç hesaplamadık. Zora gereksimimizi,kolaya tercih ederek, yaşadık.
Seneler bedenimizden hep bip parça alarak geçip giderken,hersene daha bi yaralanıyor, boşa geçen bunca zamana ödün vererek,yaralarımızın kapanmasına izin vermek için merhem aramıyorduk. Zaman herşeyin ilacıdır söylentisinin sihirli kollarında her yüreğe merhem olur umuduyla sarıldık.
Ey yüreğim sana yaralı bir sesle sesleniyorum, beni duyarmısın?
Kendini geçmişin yaralarından arındırırmısın?
Benim gözlerim tiryakısı olduğum kahvenin tadında,karanlığından kurtulup,ışıkların en parıltılısını dolaştırımısın damarlarında?
Gül artık yüreğim,gül bir çoçuk kalbinin saflığında.
Ben sana kaldım artık,bak yaşattığın çocuk ağlamak istemiyor artık.
Nermin Aydın
Bir Türlü Çözemediğim
Bilmeliydim ben seninle olmak için her türlü olumsuzluluğu yenmeye çalışırken senin o umursamaz halinden sevgisizliğini anlamalıydım.
Kendine iyi bak derken,kelebek ömrümde ben ırmaklar gibiydim,denize dökülmek için acele eden, seni azda olsa görebilmek umuduyla yollara düşen beni hiç özlememenden,görmek istememenden bilmeliydim.
Bilmeliydim ben üzüldüğümde kılının kıpırdamamasından, sadece işin düştüğünde aramandan.Bilmeliydim istediğimde yanımda olmamandan.Sadece senden tamamiyle kopmamam için önüme bir parça yem atmandan bilmeliydim.
Aslında,bu zamana kadar hiç eğilmedim kimseye,sana olduğu kadar hiç eksik kalmadım. Halbuki özgürlüğümü kimseye çiğnetmemiştim,hesap alan ama vermeyen asi ruhum nasılda değişmişti?Nasıl da dönüvermişti hayatın çarkı yüzseksen derece? Belkide çok büyük konuşmalarımın cezasıydın sen kimsenin zincir vuramayacaği bir kapı zennetmelerini kendimi.
İstedim sorgulamanı,istedim hesap vermeyi ilk defa,sevdim karşında titremeyi,ama sen ne sordun,nede sorguladın çünki,çok kolay kazanılabilecek bir zaferdim senin için, uğraştırmadan kazanılan.Rahattın, biliyordun iyi insan olduğumu,bütün ömrünce hiç tanımadığın,hiç tanıyamayacağın kadar dürüst ve samimi olduğumu. Biliyordun sana taptığımı, rahattın sana hayırlarımı dile getiremiyeceğimi,biliyordun karşında susmalarımı,sen git deyince giden,gel deyince geliveren beni biliyordun.
Sorgulamadım bu kadar umursamazlığında, sevgisizliğınde seni.Ama hep merak ettim,bana bakan gözlerinin,beni nasıl gördüğünü,benim için ne düşündüğünü,yüreğindeki beni,bilmek istedim acaba birazcıkta olsa sevdimi? Bir noktada olsa,yüreğinde iz bırakabildimmi?Ama sen beni sevdiğini hiç bir zaman söylemedinki.Yinede sevdim seni,görünce çocuklaşmalarımı sevdim, ulaşılmazlığını sevdim ben,imkansızı sevdim ve bütün bunlara karşılık,seni nasıl sevebildiğimi.
Şimdi senden uzak gecen bu kış günlerinde, yüreğimdesin ama hayallerimi süslemeyensin, tiryakisi olduğum bedeninin,eksiliğini duymıyacağım yüreğimde,acaılardan hissetmeyen, duymayan biri olup çıkıvereceğim karşına ama sen bilemiyeceksin. Ben seni değilde bendeki seni sevmişliğimi,o bendeki senle sen olmuş ruhsuz olmuş,sen gibi imkansızla bütünleştiğimi.
Şimdi korkuyorum aynalara bakmaktan,içimdeki seni görürüm diye,bir şarkıda seni hatırlamaktan korkuyorum,özgürlüğümü gerimi alıyorum senden? Yada özgürce yaşamalarımın arayışlarındamıyım? Akmaktamıyım coşkun çağlayanlar gibi başka yerlere? Denizlere,bilmiyorum.Bildiğim seni sensizliğe tercih ettiğim, bildiğim rüyalarımı artık lahit mezarlara gömdüğüm,bildiğim gözlerindeki beni artık görmek istemediğim Birde ben kalıyorum geriye bir türlü çözemediğim...
Nermin Aydın
|
|
YÜREKMİ MANTIKMI ÖZGÜRLÜK
Ne zaman mantığimla düşünmeye kalsam,
yüreğim o kocaman haliyle dikilir karşıma.
Ben hep geçmiş zamanlar da, yüreğimin sesini dinledim.
Zaten her şey, umut edilmekle başlamadı mı?
Seni düşünüpte,
kendimi kaybettiğim vakitlerin anısına, sen hep yüreğinle değil,
mantığınla düşün derdin, yüreğim aslında sendin.
Her olasılığı denedim, her olasılığın üzerinde durup,
bin defa düşündüm.
Seni mantığıma anlatabilmek için.
Ya onlar anlatamadı seni, ya sen mantığıma yetmedin.
Özgürlüğüme sarıldım bende, özgürlüğüme anlatmaya çalıştım seni,
özgürlüğüme düşkündüm, aslında, umudum da,
özgürlüğüm de sendin............
Nermin Aydın
http://horoz-um.spaces.live.com/
Şirrlerimi okumak isterseniz sayfalara bakın
teşekkürler sevgilerimle.
http://n-olamaz.tr.gg/Ana-Sayfa.htm
http://www.hikayeler.net/yazarlar/nermin
http://horozumn-olamaz.spaces.live.com/default.aspx
http://horoz-um.spaces.live.com/
http://n-olamaz.spaces.live.com/
| |
|
|
Beni Duyar mısın ?
Her yangın önce başladığı yeri yakar derler, çokta iyi ederler.Hep yarınlara dönük yaşamadık mı?
Üstelikte bugüne hiç birşey bırakmadan Geçmiş tarihli günler, hayallerimizi, umutlarımızı hep boşa çıkarmadı mı? Geçmişteki kalabalık, ama yalnız günlerimizde, sevinçlerimizde, hüzünlerimizde, eksik kalmadık mı?
Fırtınadan önce duyulan sessiz huzura saldık tüm duygularımızı, kırac topraklara dönmüş yüreğimizin,
dilinden hiç anlamadık.O yürek belki çok umutşarkıları söyledi ama duymadık.Büyütürken reğimizi, kaybolup giden umutlarımıza çare olamadık. Başkalarına küçük, kendimize büyük gelen yüreğimize, teslim olmayı güçsüzlük, gururu zafer saymayı öğrettik.Belkide hayat oyunu oynamak işimize geldi,belkide gerekliydi, böyle yaşamak, boşa vakit öldürmek, daha iyiyi, dolu zaman olasılığını, hiç hesaplamadık. Zora gereksimimizi, kolaya tercih ederek, yaşadık.
Seneler bedenimizden hep bir parça alarak geçip giderken, hersene daha bir yaralanıyor, boşa geçen bunca zamana ödün vererek, yaralarımızın kapanmasına izin vermek için merhem aramıyorduk.
Zaman herşeyin ilacıdır söylentisinin sihirli kollarında her yüreğe merhem olur umuduyla sarıldık.
Ey yüreğim sana yaralı bir sesle sesleniyorum,
beni duyar mısın?
Kendini geçmişin yaralarından arındırır mısın?
Benim gözlerim tiryakısı olduğum kahvenin tadında, karanlığından kurtulup, ışıkların en parıltılısını dolaştırımısın damarlarında?
Gül artık yüreğim, gül bir çoçuk kalbinin saflığında.
Ben sana kaldım artık, bak yaşattığın çocuk ağlamak istemiyor artık.
Horozuma
Şirrlerimi okumak isterseniz sayfalara bakın
teşekkürler sevgilerimle.
http://n-olamaz.tr.gg/Ana-Sayfa.htm http://www.hikayeler.net/yazarlar/nermin
http://horozumn-olamaz.spaces.live.com/default.aspx
http://horoz-um.spaces.live.com/
http://n-olamaz.spaces.live.com/ | |
|
|
Bendesin Evet Ama Nerdesin
Sen hala anılarımın beyaz sayfası,
Hazan baharlarında yağmurum,
Akşam kızıllığında,yorgun gölgemsin,
Biliyormusun?
Bendesin,evet ama nerdesin?
Rüzgarda yaprağım,geceleri yıldızım,
Ağustos akşamlarında,çırçır böceğim,
Kış ayazında,yazdan kalan güneşimsin.
Biliyormusun?
Bendesin,evet ama nerdesin?
Her günün sonunda özlediğim,
Kalbimde açan kır çiçeğim,
Bulutlardaki saklı düşlerimsin,
Biliyormusun?
Bendesin,evet ama nerdesin?
Ne kadar gerçeksen,o kadar yalandın,
Sen benim herşeyim olmuşken,
Ben biz oldum,sen benim hiç olmadın.
Biliyormusun?
Bendesin,evet ama nerdesin?
Sen kalbime giren bir kurşunsun.
Ya ebediyen,orda kalacaksın,
Yada,çıkacak olursan,canımı alacaksın.
Biliyormusun?
Bendesin,evet ama nerdesin?
Buğulu camın arkasındaki yaşamım,
Sen sağanakla gelen sabahlarda,
Eski,çok eski bir ezginin adısın,
Biliyormusun?
Bendesin,evet ama nerdesin?
Her mevsim dualarım sana gözbebeğim.
Ölsem de vazgeçmem,sensin tek dileğim.
Bedenin orda biliyorum,ya yüreğin?
Biliyormusun? 
Bendesin,evet ama nerdesin?
BARONUM
NERMİN AYDIN
Kırmızı Kar
Hep kaybettikten sonra anlariz ya bazı şeylerin kiymetini,belki bu seferde böyle olacak, belki geleceksin bana şaşırtacaksin beni.
Sen ulaşılmazımsın benim biliyorum,hiç bir zaman ulaşamadığım. Senden seni istemenin imkansızlığını görür gibiyim.
Çaresizliğimin en önemli kanıtı bence bu.
Ama yinede ben kendimi bile bulamamışken,seni bulmaya çalişmanin utancını duymuyorum.
Ben çok fazlamı iyimserim belki,belkide kendimi kandırıryorum.Kendime söylediğim,her yalanın hesabını soruyorum belki.
Sen tüm bunlara güvenerek ıspatlıyorsun çaresizliğimi susuşunla.Yinede,üzüntülere rağmen güzel.kovalamak seni,kaçmak sensiz zamanlardan.
Sen tüm bunlara güvenerek ıspatlıyorsun çaresizliğimi susuşunla.Yinede,üzüntülere rağmen güzel.kovalamak seni,kaçmak sensiz zamanlardan.
Üzüntülerimin,kırgınlığımın,tek sebebi olan sen bile,benim sende bulabildiklerimi anlatmamı bekleme benden.Çünki ben,bulabildiklerimi kaybetmeme çabasındayım bu siralar.Çabalarken üzüntünün bitirdiği bu yürek senin sancını yaşiyor.
Giderek ölümüm oluyorsun,her nefes alışimda,ve ölümdende öte korkuyorum seni kaybetmekten. Korktuğum çaresizliğimdi belkide, belkide,sen benim için,kırmızı kardın,yağmıyan ama sadece hikaye olup anlatılan......MGM ye..
Nermin Aydın
http://www.hikayeler.net/yazarlar/nermin-aydin/
Sevindinmi?
Oltaya takılmış balığın zavallılığındayım.
Ne kadar sıkmışım seni meğer...
Halbuki hiç böyle düşünmemiştim.
Kimseye rahatsızlık vermek istemem.
öylemi yaptım diyorsun?
öyle olsun can kuşum sende unut.
Unut herşeyi kalmasın aklında.
Aklına düşsemde bi delilikti geçti dersin.
Geçmişe dair hatıralar silinsin
Ne sevişmelerimiz kalsın aklın da,
Nede hasret yüklü sözlerimiz.
Rahat değildin ya rahat ol artık.
Blirim tanırım seni çok rahatsın.
Ruhsuzluğuna sığınır rahatlarsın.
Gülüşlerinide saklama artık,
Sebebi yok artık tedirginliğin.
Sakla bana kıyamadığın gülüşlerini,
Bulup bulup hep kaybettim seni.
Sevdiremedim sana beni.
Kabullenemedin görünen gerçeği.
Gittin demek gittin şimdi;
Gittin bittim bak sevindinmi
PANOYA
NERMİN AYDIN
Ağlama
Ben çalmadım mutluluğu
Ellerinden inanki
Zaten uzaklardayım
Parça parça yüreğim
Seninde gözlerin
Gülüşlerini yitirir birazdan
Oturur bir şarkı söylersin
Alabildiğine dokunaklı
O büyük şehir sana meydan okur
Seni kahreder
AĞLAMA..........
Ben çiziyorum
Gecelerine o garip şekilleri
Eğer parlak değilse yıldızlar
Bilki ben ettim
O sokak lambaları varya
O sokak lambaları
Seni aldatıyordur muhakkak
Oysa eller gülecek yalnızlığına
İlk fırsatta
AĞLAMA..........
Sana hep böyle
Şiirler yazacağım akşam sabah
Gelip düşlerine oturacağım inatçı
Her gece gözlerinden öpeceğim
Sen bir daha
Yalnız olacaksın aksine
Yüreğin burkulacak yüreğin
AĞLAMA
.........
Nermin Aydın
Son Liman
Bir bütün gece hep seni düşündüm.
Sensizliği bağrıma basıp,
Yaşanmamış mevsimler içerisinde,
Ansızın gözlerin geldi aklıma,
O gözlerin sarhoş etti beni.
Tahta masamda meze yoktu.
Seni öpmek istedim doyasıya.
Üstelik çok uzaklardan gelmişim,
Yorgunum bitkinim,
Sensizim bu gece.
Ne olursun bütün halatların,
Hepsini çöz at işte geldim ben,
Yıldızsız bir gecede sığındığım,
Son limanımsın sen............
NERMİN AYDIN.
http://www.hikayeler.net/yazarlar/nermin-aydin/
Sen Olmadıkça
Bu sonbahar kahrediyor beni.
Kahrediyor sensizliğin beni.
Yağmuruda sevmiyorum artık,
Ben yalnızlığa adamışım kendimi.
Oysa seninle bu eylülde,
Yağan yağmurları çok severdik.
Sonra ellerini arardı ellerim,
Güzel umutlar düşlerdik.
Şimdi yağan yağmurlar umutsuz,
Ellerim mutsuz ellerini tutmadıkça,
Şimdi ben yalnızlığa adadım kendimi.
Sen olmadıkça...................
NERMİN AYDIN
http://www.hikayeler.net/yazarlar/nermin-aydin/
ÇOCUKÇA
Gözlerimde ışık
İçimde sevınç
Seni beklıyorum
Çocuktan farksız
Hınç almak istiyorum
Rasladığım herşeyden
Senden habersiz diye
Bütün çocukça
Beklemek bitmiyor
Bütün gün her dakika
Bekliyorum bekliyeceğim
Çocukça........
Nermin Aydın
http://www.hikayeler.net/yazarlar/nermin-aydin/
NERMİN AYDIN
Müjde
Varlığın,kaf dağındaki kar değil ki,erimesin.
Toprağa düşen son damlada,sen değilsin.
Utanma sende haykır,haykır ki duyulsun sesin.
Bırak tüm umutlar sabırla yücelsin.
Sen her zorluğu yendin,bunu da yenersin.
Bir yaz ol,bir bahar,belkide müjdecisin?
İçinde bir sevgi taşı,taşıki yaşıyabilesin...
Nermin Aydın
Yetti mi?
Her meydanda bir kazma bir kürek,
İtiraza kimde varki o yürek,
Gitti gidiyor kalmayacak diyerek,
Satıldı gitti herşey yettimi?
Her gelen heybesini doldurur,
Fakir fukara hepsin rengin soldurur,
Bu nasıl iş kimin yüzün güldürür,
Satılanlar aha size yettimi?
Hiç kalmamiş dirlik düzen ortada,
Hep kabadayılar geziyor kolpada,
Hak hukuk adillik hepsi torbada,
Gitti gidiyor bütün mallar yettimi?
Benim dilim durmaz söyler acıyı tatlıyı,
Sattı gitti o koskoca köprüyü,
Emine derki kim bilecek haktan korkuyu,
Sırtımızda donumuz kaldı yettimi?
Nermin Aydın
Bitmelerin Bana
Sen benim yüreğimin fidanısın,
Yıllar sonrası güller açtıran,
Sana susamışlığımı ne olur anla,
Bitirdin be gülüm inadınla.
Ben sana tutukluyum.
Gel yaşıyalım tüm mevsimleri,
Bir günde bir saatte,
Yarışalım zamanla,sonrada,
Gitmelerin sana kalsın,
Bitmelerin bana.
Nermin Aydın
| |
|
|
|
SEVDİM SENİ Sen damarlarımdaki kana karısıp,
geldin oturdun yüreğime.
Bir başka yerde olamazsın zaten.
Sen benim en değerli yerimde,
yüreğimde olmalısın, orada kalmalısın.
Sevdim seni...
Ben dört mevsim baharı yaşadım seninle.
Çiçek çiçek açtın yüreğimde.
Üzerine çiğ taneleri düşmüş sarı güldün.
En çok bu renkle anmayı sevdim
Seni severken dünyayı da insanlarıda sevdim ben.
Sevdim seni...
En sinirli, en kızgın,olduğum anlarda
bile, seni anımsamak yetti bana,
içimdeki sevinç yüzüme yansıdı,
güldüm sebepsiz,
Beni böylesine güldüren sebep senin sevgindi.
Sevdim seni...
Her halin çekti beni, gülmeni, kızmanı,
şaşkınlığını, saflığını, kurnazlığını,
çocukluğunu, olgunluğunu sevdim.
Sesini de sevdim suskunluğunuda, kaprislerini,
korkularını, sitemlerini herşeyini.
Sevdim seni...
Sana baktıkça kendimi hiç keşfedilmemiş
bir şehrin topraklarında buluyorum.
Adım adım geziyorum seni.
Sana dair ne varsa, hepsini öğrenmek istiyorum. Seni keşfetmeye muhtacım ben,
ancak seninle tamamlanır eksik yanlarım.
Sevdim seni...
Seni sevmekten düşünmekten, bıkmadım.
Çünkü sen yaşam kaynağımdın
Hergün yenilendim seninle.
Seni biriktirdim, seninle çoğaldım.
Ölmem artık çünki sen benim ölümsüz yaşamımdın.
Sevdim işte, işte bu ölümsüzlüğün anlatımı.
Sevdim seni...Horozum
NERMİN AYDIN
|
| |
|
| | |
|
|
|
 BANA NE
Dediler güneş doğmıyacakmış,
Dedim; adam sende,
Dedilere; sular kuruyacakmış,
Dedim ,ne işime,
Dediler ki; zaman duracakmış ,
Dursun varsın be,
Ben seni sevmişim,
Seni yaşıyorsun yüreğimde,
Gelecek olan gelsin ,
Olacak olan olsun,
BANA NE ....
| | | |
Hikayeler
Yürekmi Mantıkmı Özgürlük
Ne zaman mantığimla düşünmeye kalsam,yüreğim o kocaman haliyle dikilir karşıma. Ben hep geçmiş zamanlarda,yüreğimin sesini dinledim.
Zaten her şey,umut edilmekle başlamadımı? Seni düşünüpte,kendimi kaybettiğim vakitlerin anısına,sen hep yüreğinle değil,mantığınla düşün derdin,yüreğim aslında sendin.
Her olasılığı denedim,her olasılığın üzerinde durup,bin defa düşündüm.Seni mantığıma anlatabilmek için.Ya onlar anlatamadı seni,ya sen mantığıma yetmedin.
Özgürlüğüme sarıldım bende,özgürlüğüme anlatmaya çalıştım seni,özgürlüğüme düşkündüm, aslında,umudumda,özgürlüğümde sendin............
Nermin Aydın
Hoş Bir Seda
Yüreğim ne istediyse. Kime doğru döndüyse ona yöneldim. Şimdi sadece sana koşuyorum. Ansızın çıkagelen bir fırtınaya hazırlıksız yakalanır ya insan, işte öyle bir fırtına bende sevdan....
Sana koşuyorum ben.....
Yüreğimdeki heyecanı,vücudumdaki titremeyi,
küçük dokunuşları sana sakladım.
Sen beni tanımaz ben seni bilmezdim.
Çıktın karşıma İşte o gün ben yenıden doğdum.
Çocuk oldum yeniden.
Hani bıraksan yemyeşil ovalarada
şarkı söyleyip koşarım sana.
Seni tanımanın coşkusunu,
hiç bitmeyecek bir enerjiyle yaşarım.
Seninle yep yeni bir yaşamın başladığını bilincindeydim.
O yaşamın içinde, vazgeçilmezliğimsin.
Uzakta bile olsan benimleydin. Her bana gelişinde umudum nefesim oluyordun. Her gelişinde bir öncekinden daha çok heyecanlanıyordum.
Son dakikalar geçmek bilmiyordu bir türlü.
Bazen,bir şarkı korkutur insanı. Neler olduğunu anlamadan, bir sevgi selinin içinde bulursun kendini, korkarsın.İşte öyle bir rüyadır bu.
Yanımda olduğun zaman gözlerimin içi gülüyordu.
İçimdeki çocuğu susturamıyordum.
Nasıl bir duygudur bu bilir misin?
Hayat bana oyun mu oynuyordu yoksa?
Önce seni çıkardı karşıma, rolleri verdi
ve sonra oyunu haber vermeden bitiriverdi.
Seni benden almalı mıydı hayat?
Böylesine sevmişken seni, daha fazla
uzatamazmıydı bu oyunu?
Ama gittin.gözümdeki son parıltıyıda alıp götürdün.
Gel desem gelmessin bilirim,
ait olduğun yerde kalmalısın sen.
Beni düşünme,ben seni sensizde yaşarım,
yaşarım senden kalan her anıyı,gülüşlerini hatırlarım.Yaşarım yani böyle sana yazarak,biliyormusun? Yinede yazacağım.Bana bıraktığın resimlerinle avunacağım.Biliyorum bundan böyle, seninle fakat sensiz yaşayacağım.
Dilerim sen mutlu ol.
Dilerim sebepsiz gülüşlerin olsun.
Dilerim yaşamında küçük bir karede olsa,
HOŞ BİR SEDA OLAYIM.
VE ÖYLE HATIRLANAYIM.
Nermin Aydın
http://www.hikayeler.net/yazarlar/nermin-aydin/
Korkularımız
Korkularımız nedir,kimler nasıl neden korkarlar.
Uyumlu ilişkileri hazımlama, zararlılara ise uzak durma bağımsızlığımızı,koruma adına, kendimiz için yapılması gerenkenlerdendir,
Çoğumuz acı ve korku yüzünden sevgiyi yaşamaktan güçlük çekmekteyiz.Oluşum ve deneyim arasında, sanki sahip olmadığımız şeyleri reddetmek gibidir tüm korkular.
Olumsuz duygulardan birisi olan,
Korku tehlikeden uzaklaşmak,dikkatli olmak.
Üzüntüler kaybedilen fırsatların anımsanması. Öfkeler ise tehtidlerle yüzleşmemiz gerekliliğidir.Öfke aynı zamanda bi sorunun çözümünde güçlü olduğumuzun hissini duymamızı sağlar.Hangi insan vardırki belli bir yaştan sonra yaşı sorulduğunda rahatsızlık hissetmez, buda yaşlanma korkusunun acık bir ifadesidir.
Sevgi kazanmak yalnızlığı,sona erdirmek uğruna başkalarına boyun eğeriz.
Sevdiğimizi kaybetme korkusundan sevmenin her zaman evet demek olduğunu düşünür bunu yapma diyemeyiz.Kötülüklere hayır diyememek en büyük zayıflığımız olarak içimizde filizlenmektedir.
Hayır diyememekte bir suçluluk korkusu değilmidir.
Bazı şeyler canımızı yakar ama zarar vermez herşeyde bir hayır vardır sözünü hatırlıyarak yanlış seçimlerimizi çok iyi değerlendirelim.
Korkusuz günlere.
Nermin Aydın
Beni Duyarmısın
Her yangın önce başladığı yeri yakar derler, çokta iyi ederler.
Hep yarınlara dönük yaşamadıkmı?Üstelikte bugüne hiç birşey bırakmadan.Geçmiş tarihli günler, hayallerimizi, umutlarımızı hep boşa çıkarmadımı?
Geçmişteki kalabalık,ama yalnız günlerimizde, sevinçlerimizde, hüzünlerimizde,eksik kalmadıkmı?Fırtınadan önce duyulan sessiz huzura saldık tüm duygularımızı,kırac topraklara dönmüş yüreğimizin, dilinden hiç anlamadık.O yürek belki çok umut şarkıları söyledi ama duymadık.
Büyütürken yüreğimizi, kaybolup giden umutlarımıza çare olamadık. Başkalarına küçük, kendimize büyük gelen yüreğimize,teslim olmayı güçsüzlük,gururu zafer saymayı öğrettik.
Belkide hayat oyunu oynamak işimize geldi, belkide gerekliydi,böyle yaşamak,boşa vakit öldürmek,daha iyiyi,dolu zaman olasılığını,hiç hesaplamadık. Zora gereksimimizi,kolaya tercih ederek, yaşadık.
Seneler bedenimizden hep bip parça alarak geçip giderken,hersene daha bi yaralanıyor, boşa geçen bunca zamana ödün vererek,yaralarımızın kapanmasına izin vermek için merhem aramıyorduk. Zaman herşeyin ilacıdır söylentisinin sihirli kollarında her yüreğe merhem olur umuduyla sarıldık.
Ey yüreğim sana yaralı bir sesle sesleniyorum, beni duyarmısın?
Kendini geçmişin yaralarından arındırırmısın?
Benim gözlerim tiryakısı olduğum kahvenin tadında,karanlığından kurtulup,ışıkların en parıltılısını dolaştırımısın damarlarında?
Gül artık yüreğim,gül bir çoçuk kalbinin saflığında.
Ben sana kaldım artık,bak yaşattığın çocuk ağlamak istemiyor artık.
Nermin Aydın
Bir Türlü Çözemediğim
Bilmeliydim ben seninle olmak için her türlü olumsuzluluğu yenmeye çalışırken senin o umursamaz halinden sevgisizliğini anlamalıydım.
Kendine iyi bak derken,kelebek ömrümde ben ırmaklar gibiydim,denize dökülmek için acele eden, seni azda olsa görebilmek umuduyla yollara düşen beni hiç özlememenden,görmek istememenden bilmeliydim.
Bilmeliydim ben üzüldüğümde kılının kıpırdamamasından, sadece işin düştüğünde aramandan.Bilmeliydim istediğimde yanımda olmamandan.Sadece senden tamamiyle kopmamam için önüme bir parça yem atmandan bilmeliydim.
Aslında,bu zamana kadar hiç eğilmedim kimseye,sana olduğu kadar hiç eksik kalmadım. Halbuki özgürlüğümü kimseye çiğnetmemiştim,hesap alan ama vermeyen asi ruhum nasılda değişmişti?Nasıl da dönüvermişti hayatın çarkı yüzseksen derece? Belkide çok büyük konuşmalarımın cezasıydın sen kimsenin zincir vuramayacaği bir kapı zennetmelerini kendimi.
İstedim sorgulamanı,istedim hesap vermeyi ilk defa,sevdim karşında titremeyi,ama sen ne sordun,nede sorguladın çünki,çok kolay kazanılabilecek bir zaferdim senin için, uğraştırmadan kazanılan.Rahattın, biliyordun iyi insan olduğumu,bütün ömrünce hiç tanımadığın,hiç tanıyamayacağın kadar dürüst ve samimi olduğumu. Biliyordun sana taptığımı, rahattın sana hayırlarımı dile getiremiyeceğimi,biliyordun karşında susmalarımı,sen git deyince giden,gel deyince geliveren beni biliyordun.
Sorgulamadım bu kadar umursamazlığında, sevgisizliğınde seni.Ama hep merak ettim,bana bakan gözlerinin,beni nasıl gördüğünü,benim için ne düşündüğünü,yüreğindeki beni,bilmek istedim acaba birazcıkta olsa sevdimi? Bir noktada olsa,yüreğinde iz bırakabildimmi?Ama sen beni sevdiğini hiç bir zaman söylemedinki.Yinede sevdim seni,görünce çocuklaşmalarımı sevdim, ulaşılmazlığını sevdim ben,imkansızı sevdim ve bütün bunlara karşılık,seni nasıl sevebildiğimi.
Şimdi senden uzak gecen bu kış günlerinde, yüreğimdesin ama hayallerimi süslemeyensin, tiryakisi olduğum bedeninin,eksiliğini duymıyacağım yüreğimde,acaılardan hissetmeyen, duymayan biri olup çıkıvereceğim karşına ama sen bilemiyeceksin. Ben seni değilde bendeki seni sevmişliğimi,o bendeki senle sen olmuş ruhsuz olmuş,sen gibi imkansızla bütünleştiğimi.
Şimdi korkuyorum aynalara bakmaktan,içimdeki seni görürüm diye,bir şarkıda seni hatırlamaktan korkuyorum,özgürlüğümü gerimi alıyorum senden? Yada özgürce yaşamalarımın arayışlarındamıyım? Akmaktamıyım coşkun çağlayanlar gibi başka yerlere? Denizlere,bilmiyorum.Bildiğim seni sensizliğe tercih ettiğim, bildiğim rüyalarımı artık lahit mezarlara gömdüğüm,bildiğim gözlerindeki beni artık görmek istemediğim Birde ben kalıyorum geriye bir türlü çözemediğim...
Nermin Aydın
|
|
|
|
Tools 
